Ścieżki zagubione

Dobrze jest znaleźć się w lesie.

W końcu!

To był długi spacer.

Zewsząd wypływała gęsta mgła.

Las przenikała tajemnica i niemal oniryczna atmosfera,

... której to stałyśmy się integralną częścią.

Dwie oczarowane mglistym krajobrazem kobiety samotnie wędrujące przez ciche ścieżki zaczarowanego lasu...

Straciłyśmy poczucie czasu.

Nawet udało nam się zabłądzić!..

Ale na szczęście ( bo zaczęła się już szarówka) wróciłyśmy po własnych śladach...

Zdjęcia bardzo mi się podobają, choć to tylko aparat w telefonie.

Lubię drogi donikąd, ścieżki zagubione

Wiodące w tył, czy naprzód, w którąkolwiek stronę.

Jan Staudynger

Wolne się skończyło! Do pracy czas...

Dobrego tygodnia życzę:**

Dostrzec swoją wartość...

Całkiem nieoczekiwana, całkiem niespodziewana...

Pomarańczowa mandala!

40cm x 40cm

Nieoczekiwana - jak większość moich prac :))))))

Zabrałam się za nią chyba dlatego, że jestem głodna tego pomarańczu...

A że nie mam odpowiedniej ilości, a i fajnych odcieni pomarańczowej włóczki, sznurka i nici, więc sięgnęłam po to, czego jeszcze trochę mam - po farbę!

Noo i jeszcze trochę pomarańczowych papierów mam, ale jednak wybór padł na mandalę.

I tak mi się umyśliła pomarańczowa ich seria.

Co prawda wolne już się kończy, ale może powolutku coś tam mi się uda poczynić.

Przy okazji, jak ktoś blisko Kalisza Pomorskiego mieszka to 17.01.25 o godzinie 17.00 zapraszam do Galerii Pałacowej na wernisaż otwierający wystawę moich prac.

(Zdjęcie plakatu na końcu posta)

* z lampą błyskową

Nie myl bycia niewidzianym lub niedocenianym z byciem niedowartościowanym.

Pamiętaj - twoja wartość nie maleje dlatego, że ktoś inny nie potrafi jej dostrzec.

Izabela Kopaniszyn

Master Your Life

***

Doceniajmy się Kochani!

:**

By żyło się lepiej..

No i mamy Nowy Rok 2025.

Wszystkiego Szczęśliwego więc.

A tu na blogu, nowy rok otwierają karteczki.

Takie z upcyklingu.

Dostałam kiedyś stary kalendarz z ładnymi kolorami.

Postanowiłam go wykorzystać. Częściowo, bo go właściwie tylko uszczknęłam.

Starczy na wiele kartek ;)))

Albo na coś innego.

A na początek cztery karteczki.

pięknych

zachwytów

na co dzień i od święta

by żyło się lepiej

śpiewaj bujną pieśń

własnego serca

by coś się narodziło

żyjąc dziko

odkryj głębię

serca

światła

wolności

której nie ma końca

Niechaj te życzenia karteczkowe będą moimi życzeniami na ten kolejny rok!

:**

Podręczne słońce

Mam wreszcie swoje osobiste słońce.

Sama je sobie stworzyłam.

Takie zachodzące, w kolorach soczystego pomarańczu.

Czego na zdjęciach w ogóle nie widać.

Normalnie ta szarość wokół bardzo miękko stapia się z tym pomarańczem, a na zdjęciach wyszło ordynarnie kontrastowo.

No nic, pokazuję takie foty, jakie mam.

Są też drewienka, ale w kolorze. Ich prawdziwa barwa kradła tą słoneczność, więc zaryzykowałam i je  zamalowałam.

No i dodałam scrapowy papier w rogach. Tak po staremu, jak kiedyś tworzyłam mandale.

Ostatecznie, jak się w nią wpatruję, to czuję, jak mnie otula swoim ciepłem.

Chyba tego potrzebowałam.

Ostatnia fotka z lampą błyskową.

Czuję, że będzie faza na pomarańcz :))))))

Lubię się wygrzewać

w słońcu, które jest we mnie.

Wyciągam powoli

cztery łapy i ogon,

zamykam ślepia

i mruczę.

Jak dobrze mieć na własność

podręczne słońce.

Anna Świrszczyńska

Tak dawno nie mandalowałam.

Kiedyś pewnie jeszcze wrócę z mandalą, ale nieprędko.

Ale coś tam sobie powolutku tworzę. Możliwości i form jest wiele różnych.

Do następnego razu:**

Wszystko będzie dobrze

Pospacerowałam ja sobie.

We środę, w pierwszy dzień świąt nadarzyła się okazja iść w pole.

No to poszłam ;))

W użyczonych kaloszkach potaplałam się w błotku.

W krainie pogrążonej w mroku...

Taki mamy grudzień.

Ale chodzenie jest dla mnie najlepszym lekarstwem! 

Dobrze jest iść, aż nogi i biodra odpadają ze zmęczenia!

W każdą pogodę.

I w dodatku z ukochaną kuzyneczką, która mnie na ten spacer zabrała :)))

Dziękuję.

Telefoniczny aparat złapał parę mrocznych i radosnych kadrów.

I może one nie są za piękne, ale ja nawet w mroku znajduję urok :)

No i naprawdę polubiłam kałuże. Kryją w sobie wiele fotograficznych możliwości...

Przede wszystkim nie trać chęci do chodzenia. Chodząc codziennie, wprowadzam się w stan dobrego samopoczucia i wychodzę z każdej choroby. Chodząc wszedłem w swoje najlepsze myśli i nie znam myśli tak uciążliwej, by nie móc jej wychodzić

Ale przez siedzenie - i im więcej ktoś siedzi w bezruchu, tym bardziej ten zbliża się do choroby.

Zatem, jeśli będziemy kontynuować chodzenie, wszystko będzie dobrze.

 

Søren Kierkegaard

Nie powiem, żebym tak codziennie chodziła po polach, bo mieszkam w mieście, ale jeśli mam okazję to korzystam. Po za tym i tak nie mam auta więc chodzę wszędzie na piechotę. Naprawdę uwielbiam chodzić!

Zmalowałam ostatnio mandalę, ale pokażę ją następnym razem. Poczekam na odrobinę światła, żeby ja dobrze sfotografować.

Buziaki:**

Gdy sen przyjść nie chce

Razu pewnego, zdaje się - w niedzielę, całkiem niedawno, wieczorem robiłam sobie na szydełku.

(Kończyłam pewien projekt, który pokażę, gdy nadarzy się odpowiednia fotograficzna sposobność.)

Siedząc cichutko spojrzałam w okno.

Padał deszcz. 

Zobaczyłam w oknie swoją wynurzającą się z ciemności twarz w kroplach deszczu na szybie.

Poczułam się jakoś... Mistycznie?...

Chwyciłam za aparat chcąc złapać ten moment.

No i zrobiłam parę zdjęć, trochę aparatem, trochę telefonem.

Taki foto eksperyment.

Całkiem ekscytujący. Dla mnie rzec jasna, bo rozumiem, że z czyjegoś punktu widzenia to mogą być (i za pewne są) pierdolety.

No i to byłoby na tyle... Gdybym normalnie nocą zasnęła.

Ale sen nie przychodził. To była całkiem bezsenna noc. Może koło piątej na trochę zasnęłam.

Skoro tak, to umysł się uaktywnił.

Pomyślałam, że może napiszę coś inspirującego do tych zdjęć, że może coś wymyślę, ale jak zazwyczaj głowę mam pełną słów, a nawet dialogów (tak! gadam do siebie ;)) to nagle poczułam pustkę. Wielką czarną dziurę. 

Zastanowiło mnie dlaczego tak jest, czy ja w ogóle coś bym chciała powiedzieć i uświadomiłam sobie, że właściwie kogo obchodzą moje "złote myśli". Internet jest ich pełen. Wołających o uwagę.

Dlaczego ktoś miałby być ciekaw moich.

I opuściłam.

A wtedy przyszedł do mnie wiersz.

A potem jeszcze drugi.

Trzeci pojawił się przy porannej kawie, kiedy próbowałam nie zasnąć po nieprzespanej nocy.

1)

nocą

gdy za cholerę sen

przyjść nie chce

doskwiera mi czasem ból istnienia

(tak tak wiem - cóż za banał)

można by rzec 

że cały świat się już wydarzył

miłostki i miłości wielkie

z wiatrem przeminęły

wszystko ucichło we mnie

tylko miękko wtulony kot

mruczy z wdziękiem

2)

istnieję

podobno nigdy się

nie urodziłam

i nigdy nie umrę

(tylko ciało prochem się staje)

podobno jest we mnie

wielka duchowość

(jak powiedział mi pewien

wedyjski astrolog)

a to przecież

wielka naga otulająca cicha

bezbrzeżna samotność

otwiera swoje serce

3)

ciszę słyszę

ciszę słyszę

nie mogą jej wypełnić

żadne dźwięki

żadna rozmowa nie ukoi

nie wyśpiewa 

żadna piosenka

ciszę słyszę

której nie dotknie żaden dotyk

przytulenie nie ukołysze

ciszę słyszę

nie zastąpi jej żaden obraz

ciszę słyszę

i nikogo tu nie ma

Dziękuję pięknie za uwagę :)

:**